192 χρόνια συμπληρώνονται αύριο, από την 1η Μαΐου 1816 -ημερομηνία ίδρυσης της Φιλαρμονικής του Δημου Ζακυνθίων- της πρώτης που ιδρύθηκε στην Ελλάδα.
Για την κατάντια στην οποία την εχουν φέρει όλοι αυτοί οι αποτυχημένοι αρμόδιοι έχουν γραφεί πάρα πολλά από ανθρώπους που εχουν απιθώσει το μέλι τση καρδιάς τους εκεί μέσα, από ανθρώπους που από πάθος και μεράκι ασχολούνται με την μουσική και τον πολιτισμό και που για πρώτη φορά
τη Μ. Παρασκευή είχαν το κεφάλι σκυμμένο γεμάτοι προβληματισμό.
Δεν θέλουμε να πιστεύουμε ότι την ιδιαίτερη ευαισθησία των προκατόχων του, Τάλμποτ (Μπούμπη) Κεφαλληνού, Διονυσίου Πυλαρινού, Γιάννη Βίτσου, Ανδρέα Λαδικού, Φώτη Λαδικού, Γιάννη Αγαλιανού, Άκη Τσαγκαρόπουλου, δεν την διαθέτει ο σημερινός δήμαρχος, Διονύσης Ακτύπης. Πολιτιστικές ευαισθησίες για Χριστουγεννιάτικα χωριά και Καρναβάλια.
Σοκ και δέος προκαλούν σχόλια μουσικού εκτελεστή της μπάντας του Δήμου Ζακυνθίων τη Δευτέρα του Πάσχα, ότι, “Το Πάσχα τελείωσε ήρθε η ώρα ο καθένας να αναλάβει τις ευθύνες του από δήμαρχο μέχρι το μαέστρο και τους μουσικούς με όποιο κόστος αναλογεί στον καθένα και να φτιάξουμε μπάντα. Η πολιτιστική αναισθησία και η πολιτική τύφλωση και κώφωση των αιρετών δεν αφήνει κανενός είδους περιθώριο στις πολιτιστικές
ευαισθησίες των μερικών. Αλίμονο σε όσους σήμερα την διαχειρίζονται και με τις πράξεις ή παραλήψεις τους υπονομεύουν το μέλλον της”.
Νομίζουμε ότι δεν χρειάζεται κανενός είδους άλλο σχόλιο. Ούτε θα μπούμε σε αριθμητικές, μουσικές ή αλλού είδους συγκρίσεις με τις φιλαρμονικές Αλυκών και Αρκαδίων. Πολύ, δε, περισσότερο, επειδή ο μαέστρος το παίρνει προσωπικά και την αντικειμενική κρίση την παίρνει ως προσωπική κριτική συγκρίνοντας τον εαυτό του με το ΔΑΣΚΑΛΟ, Κώστα Σαμψαρέλλο, τον οποίο ξεπερνά -σύμφωνα με πληροφορίες- στην κριτική που δέχθηκε. Ουτε αποτελεί λύση να παρουσιάζει τις απόψεις της εφημερίδας μας στους μουσικούς ως μίασμα λέγοντας ότι εμείς συνεχίζουμε και ας μας χτυπάνε.
Εμείς, πάντως, δήμαρχε σου ευχόμαστε να είναι πολύχρονη και να την χαίρεσαι. Άλλωστε είναι καλύτερο να την έχεις “ανάπηρη”, παρά… καθόλου!

Γ.Γ.